پنجاهمین سالگرد روز جهانی تئاتر : اصلی ترین دلیل برای زندگی

امروز روز جهانی تئاتر بود من این روز رو به همه ی همکاران و دوستان عزیزم و  علاقه مندان به هنر تئاتر تبریک میگم و آرزو میکنم امسال با آمدن بهار جدید سالی پر از افتخار برای تئاتر ایران و بچه های تئاتر باشه . آرزو میکنم امسال کمتر نه بشنویم تنها چیزی که بچه های تئاتری رو خیلی ناراحت میکنه اینکه کلی تلاش کنی و البته هزینه و آخرشم بگن نه ...

نخستین پیام روز جهانی تئاتر توسط 'ژان كوكتو' (Jaean Cocteau) نمایشنامه نویس و كارگردان شهیر فرانسوی در سال 1962 میلادی ایراد شد و طی آن هرساله یكی از شخصیت های بزرگ هنر نمایش و یا صاحب نامان بین المللی عرصه فرهنگ وهنر پیام روز جهانی را منتشر می كنند.

** پیام روز جهانی در سال 2012

پیام روز جهانی در سال جاری را'جان مالكوویچ' بازیگر سرشناس تئاتر و سینما آمریكا نوشته است. در این پیام وی به پاسخ دهی هنر نمایش به اصلی ترین دلیل زندگی افراد بشر تاكید كرده است و آنكه، هنر تئاتر در حقیقت برآیند تعریف و دریافت راز انسان بودن است.

متن پیام وی به این شرح است:

مفتخرم كه انیستیتوی بین المللی تئاتر (آی تی آی) در 'یونسكو' از من تقاضا كرده است تا برای گرامی ‌داشت پنجاهمین سال روز جهانی هنر تئاتر سخن بگویم. سخن كوتاه من خطاب به همكاران، همقطاران و رفقایم در تئاتر این است.

امید كه آثارتان گیرا و اصیل باشد. امید كه ژرف‌ باشد و پر‌احساس، كه به ما كمك كند تا به این پرسش بیاندیشیم كه معنی انسان بودن چیست؟ و امید كه این اندیشه با دل ها، با پاكدلی و پاك ‌اندیشی و با شرف، متبرك شود.

امید كه بر دشمنی ها چیره شوید، بر سانسور، فقر و پوچ گرایی؛ همان گونه كه بسیاری از شما به آن متعهد شده‌اید.

امید كه درخشان و پرتوان باشید تا به ما پیچیدگی ‌های تپش قلب آدمی را بیاموزید و كنجكاوی و فروتنی را؛ كه آن را دست ‌‌آورد یك عمر خود ساخته ‌اید.

امید كه بهترین‌های شما - چرا كه بهترین ‌ها را طلب می‌كنید - آن هم در ناب ‌ترین و گذراترین لحظه، چارچوبی بیابد برای این بنیادی‌ترین پرسش: “چرا زیست می كنیم؟”

در ایران همه ساله مراسمی با عنوان هفته بزرگداشت تئاتر از تاریخ 9 تا 15 اردیبهشت ماه، به عنوان جشن 'اردیبهشت تئاتر ایران' برای بزرگداشت این هنر و هنرمندان آن در سراسر كشور برگزار می شود.

تبریک فراوان به اصغر فرهادی و ایرانیان با فرهنگ ایران زمین برای دریافت جایزه اسکار

روزها یم سخت ، سیاه و بی سامان میگذرد شب هایم با کابوس و حسرت میگذرد گاهی به نقطه ی پایان میرسم وگاهی سعی میکنم دوباره شروع کنم دلم میخواهد همه ی حقیقت را بازگو کنم دلم میخواهد از حق پای مال شده ام بگویم تا شاید فقط ذره از غم هایم سبک شود ولی چه کنم که دهانم را بسته اند ای کاش می توانستم نیروی تحلیل رفته ام را بازگردانم تا شروعی دوباره شود برای گفتن حقایق یا حداقل حقی که از من و از دوستانم ضایع کرده اند  

آمین